O arume da liberdade, eso é o que respiras vagamente cando desistes da súa búsqueda obsesiva e infructuosa. O café é café. A liberdade non existe, como di Carlos Fuentes. Falamos, sempre, en termos de humanidade (quero o premio nobel xa), a liberdade coa que nacemos algúns non conta porque non se pode “transmitir”, é mala (e pérdese en canto se recoñece).
A radio.
Winston Churchill fumándose un puro.
Quérote porque non es miña.
A liberdade coa que nacemos algúns non conta porque non se pode “transmitir”, escribimos, e polo tanto é mala ¿Sáltámonos as clases de lóxica? Pode, pero debe ser así.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
agosto
(18)
- O rap de Tom Waits
- A fisura
- Motivos de despido
- Anuncio de Evax
- Outra aproximación á liberdade (II)
- Revista de vran
- E ela arrasa
- Reformas na urna de cristal
- Un sofá por valo
- A frase do presidente pop
- A rapaza do pelo gris
- A persoa política
- Tiro con arco
- Empresa de prestixio
- Instrumental
- There is a wild man in my head
- Libro de estilo: xogos de palabras, non
- Under the influence
-
▼
agosto
(18)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário