O (bendito) presidente dos EE.UU. chamoulle hipócrita a Hugo Chávez. Dixo que se non quería inxerencias do seu país en latinoamérica, non podía criticar que se abstivera de tomar protagonismo algún no golpe de estado de Honduras, ou o que fora eso (porque xa é “pasado”, e no presente o que está misteriosamente en “situación irregular” é Zelaya); en plan ai, ¿non era o que querías? Ficou marabillado da súa oratoria, unhas cantas liñas retóricas e sesgadas que rematan sempre nunha frase sinxela, inxeniosa, cautivadora, tramposa, repetible, contundente e fora de contexto.
Cántos se sinten impresionados coa “intervención” deste presidente. Obama é icona, poster, dunha nova era que hai que vender, que agora as eras, as Eras, as que fican nos libros, costa vendelas, mesmo as atopas nos chinos tiradas de precio.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
agosto
(18)
- O rap de Tom Waits
- A fisura
- Motivos de despido
- Anuncio de Evax
- Outra aproximación á liberdade (II)
- Revista de vran
- E ela arrasa
- Reformas na urna de cristal
- Un sofá por valo
- A frase do presidente pop
- A rapaza do pelo gris
- A persoa política
- Tiro con arco
- Empresa de prestixio
- Instrumental
- There is a wild man in my head
- Libro de estilo: xogos de palabras, non
- Under the influence
-
▼
agosto
(18)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário