Aquelo non era un equipo de fútbol, eran once tíos de provincias que aproveitaban que tiñan que xogar no Bernabeu para pedirlle un autógrafo a Cristiano Ronaldo. Doe dicilo: a culpa foi do adestrador. Doe porque é persoa á que se lle valora o traballo dende o primeiro día. Ten dereito a trabucarse, dende logo, o único que sinalamos é que o erro da formulación do partido impediunos tombar ao xigante revolto. A entrada de Aspas na segunda parte demostrou sobradamente que a eliminatoria era nosa. Detrás do lucimento de Ronaldo o Madrid non é máis que un equipo de estrelas divididas. Detrás de Ronaldo e diante de Casillas, que non tiña porqué parar o velenoso disparo de Augusto Fernández.
O marcador foi obscenamente mentireiro.
Non deixamos escapar unha lebre, deixamos escapar unha tartaruga de ouro podre.
A humildade está moi ben, Paco Herrera, e a prudencia, ás veces. Tamén hai que ter orgullo, autoestima e ganas. Todos aborrecemos a Mourinho (e el masturbándose), mais tampouco se pide perdón, nunca, por xogar en Madrid e gañar.
_
O marcador foi obscenamente mentireiro.
Non deixamos escapar unha lebre, deixamos escapar unha tartaruga de ouro podre.
A humildade está moi ben, Paco Herrera, e a prudencia, ás veces. Tamén hai que ter orgullo, autoestima e ganas. Todos aborrecemos a Mourinho (e el masturbándose), mais tampouco se pide perdón, nunca, por xogar en Madrid e gañar.
_
Nenhum comentário:
Postar um comentário