As etapas non teñen que rematar obrigatoriamente en alto para brindarlle emoción aos telespectadores. O final de hoxe demóstrao. Baixando o Pramartino, nos Alpes italianos, un porto de segunda categoría estreito, de curvas pechadas e asfalto irregular, moitos lanzáronse borrando a liña que separa o valente do temerario. Primeiro os que loitaban pola victoria do día, con Bauke Mollema enteiro pero tentando arrancar a bici do cepo dunha silveira. Detrás os que pensaban na clasificación xeral.
Samuel Sánchez debeuse lembrar das nais de Alberto Contador, por levalo como o levou, e de Berlusconi, que ben podía ter europeizada a estrada. Ao mellor para o ano Valentino Rossi pásase ao ciclismo, e os irmáns Schelck ás motos.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
julho
(27)
- A metamorfose foi un invento
- Non dixera que o deixaba porque estaba queimado?
- Myolastan
- Verbena de pao, a escala
- Santiago Auserón escribe sobre a crise da SGAE e o...
- Agora en cómodas monodoses
- Cómo deixar sen curro aos humoristas
- Qué farías se che saíra un fillo socialdemócrata?
- Habemus papam, carallo
- Unha democracia ben vestida
- Valentino Rossi pásase ao ciclismo
- Deixade a lápida feita
- Os whiskys contrariados
- Ameaza de consulta ás familias
- O bombo aínda non fixo declaracións
- Traxes laranxas que se moven
- O meu pai sostén que o saber non ocupa lugar
- Cegos de salchichas
- Subnormal imparte leccións de ética
- Oscar de area
- O PSOE vaise radicalizar
- Os da Nasa son uns ladróns
- Confiando en que o vendedor non lerá estas liñas
- Non terá outra personaxe
- Nokia non vende teléfonos
- Película da semana
- Don Xerar Ilusión en eBay
-
▼
julho
(27)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário