Unha mañá, despois dun sono intranquilo, Gregorio Samsa espertou e El País non existía, e agora qué carallo fago, preguntouse, teño que meterme co Mundo ou o ABC ou La Voz de Galicia? Tocaralle a lotería a Público? O Faro de Vigo é sagrado. Si, tombado sobre as súas costas duras e en forma de cuncha.
Antonio Orejudo, amigo incansablemente apuntado por Rafael Reig, semella un tipo de gracia forzada aburrida, cunha vaidade non recoñecida. Non sei nos libros.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
julho
(27)
- A metamorfose foi un invento
- Non dixera que o deixaba porque estaba queimado?
- Myolastan
- Verbena de pao, a escala
- Santiago Auserón escribe sobre a crise da SGAE e o...
- Agora en cómodas monodoses
- Cómo deixar sen curro aos humoristas
- Qué farías se che saíra un fillo socialdemócrata?
- Habemus papam, carallo
- Unha democracia ben vestida
- Valentino Rossi pásase ao ciclismo
- Deixade a lápida feita
- Os whiskys contrariados
- Ameaza de consulta ás familias
- O bombo aínda non fixo declaracións
- Traxes laranxas que se moven
- O meu pai sostén que o saber non ocupa lugar
- Cegos de salchichas
- Subnormal imparte leccións de ética
- Oscar de area
- O PSOE vaise radicalizar
- Os da Nasa son uns ladróns
- Confiando en que o vendedor non lerá estas liñas
- Non terá outra personaxe
- Nokia non vende teléfonos
- Película da semana
- Don Xerar Ilusión en eBay
-
▼
julho
(27)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário