Un eloxio da publicidade

Publican unha biografía sobre Bill Evans, e o crítico aproveita para relatarnos todo o que el sabe e que ao mellor a biografía soslaia: por exemplo, a súa “lamentable” adicción ás drogas, que comenza cando se mete no grupo de Miles Davis (ese gran corruptor). O pianista era un tipo delicado, sensible e intelixente, ata que topa con Miles Davis, claro, e pasa a ser un quinqui e un putero.
A peña non é máis moralista porque non entrena. Logo aínda vai de perdoavidas, e se refire a figuras como esta con compaixón. Puajjjj!