Antón está de viaxe (VII)

Alex sabíase impecable dentro do traxe; repetiu o costume de levarse as mans á gravata ao sentir a máis pequena ameaza ou incomodidade, gordas arañas loiras tecendo o seu eterno nó de seda. O lustre dos seus Church’s, Oxford semi-brogue, reflectía facianas secas, erosionadas, idas en décadas incesantes de nubes de augardente. A ver, Carlos, un café con leite, sin espuma e con sacarina; ¿ti tamén, Samuel? non me amolar, o médico vai acabar con vos e conmijo. Estaba a tempo de rectificar, pensaba Alex, o café era tan malo; non se explicaba porqué Antón seguía frecuentando ese bar que se resistía sen ningunha heroicidade á entrada da vila no século XXI e as ofertas das axencias de viaxes; que se o levaba o avó cando neno e lle mercaba unha Mirinda, que se era o único sitio que quedaba con tabaco de contrabando; entras, colles o tabaco e saes; Antón non era o que se di un romántico. Alguén mandou silencio, falaban no telexornal da visita do arcebispo a Negra Esmeralda para bendicir a igrexa nova: confirmada a asistencia do presidente da Xunta, o presidente da deputación, o superdelegado da provincia, o presidente nacional do PP, o alcalde e o arquitecto, que voaría expresamente dende a súa residencia en Nova York, así como o Presidente do Goberno e a súa familia, sete anos xa gozando das súas estreitas vacacións entre a hospitalidade esmeraldeña.
- Estás?
- Pues claro que estoy, o no me ves!
- Ben. Qué tal, Carlos? Xa me enterei de que este ano non che vai vir o rei a pola súa caixa de licor café.
- Quitaríallo o seu médico. Están todos...
- Bueno, ponme a min unha copiña rápida, que nos temos que ir, e dame un cartón.
- Piensas aprovechar –díxolle Alex– para vender un cartón de tabaco en Madrid?
- Je-je-jé, qué gracioso. Non, pasamos un momento pola miña casa, mentras me pego unha ducha podes ir traballando un pouco, para o viaxe.
- No puedes beber – lembrou Alex ao ollar como Carlos enchía contra as ganancias de calquera taberneiro unha copa basta, de esferas grises, opacas, sucias, que rompían arredor dun centro negro e viscoso.
- Ajías ti, Schumacher, ou prefires que te chame Schumi? Xumi, con x, ¿non? Ah, xa me olvidaba que ti eres de Fernando Alonso.
- Yo “ajío”, tú no te olvides cuando te hagas la toilette de cepillarte los dientes y enjuagarte la boca con Listerine Total.
- Cómo es, la “tualé”?
- Es en francés.
- Xa, xa... ahora traen putitas francesas al parque de atracciones? Ah, las francesitas, amantes expertas, guarras como ellas solas, una vez...
- Hay que irse, Antonio.
- Vale, te lo cuento durante el trayecto, fue un día y una noche muuuuuuuuy larga, jaja. Vamos. Vamoallá. ¿Deixas o teu coche na miña casa?
- O dejas tú el tuyo.
- No, vamos en el mío, la mierda esa del Bentley capaz es de dejarnos tirados.
_