Do lado de Blas de Otero

Onte escribía Luis García Montero sobre a Realidade Política, a Santa Transición e Blas de Otero. García Montero, profesor e poeta, ten verbo e boa fe, sabe do que fala, aínda que para o meu gusto nos seus artigos lle sobre algo de poesía barata: “la actualidad, como un rocío sucio en el vientre de los prados...”. Perdón, de listo troquei “verde” por “vientre”. Ao tema; contaba o poeta que lle entrara a Blas de Otero nunha homenaxe a García Lorca, confesándolle influencia e admiración, para que lle asinara un libro, e que o bilbaíno lle dixo: “Espero que algún día puedas perdonarme...”

Remataba o artigo dialogando co propio Blas de Otero: “Hoy comprendo sus melancolías, don Blas [...] no sólo está perdonado, sino que, además, merece la pena”. Ao final vai ser certo que o que conta é a Actitude, sempre maniquea, aínda que sexa unha cursilada para maior difusión de Mojo, o NME e o EP3 de Cebrián.
<>