Unha canción para o barón de Verulam
Carallo cos Cowboy Junkies. Os Cowboy Junkies, tan tranquilos, tan tradicionais, tan bucólicos e tan maiores. Os Cowboy Junkies, que por estes pagos foron coñecidos discretamente por aquela deliciosa reinterpretación do “Sweet Jane” de Lou Reed.
Agora son tan modernos como Tomás Fernando Flores.
Nunca pensei que os escoitaría en S.XXI. E Sir Francis Bacon fixo que tampouco. Ou si, a tecnoloxía avanza que é unha barbaridade.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
novembro
(38)
- Apoio a túa causa
- A Guardiola non lle tocas ti un pelo
- Unha canción de Serrat
- As pelis de espías xa non son o que eran
- O recanto do presidente
- Unha canción para o barón de Verulam
- A botica de Eilen Jewell
- Lao Tsé en Atenas
- Este é o piano
- A actitude pode ser un lastre
- A Caixa de Texto é un tabloide sensacionalista
- Os donos da linguaxe
- Imprenta chinesa de tipos móbiles
- Mañuzo de grelos
- A tele e os marcos
- Lonxa de soidades
- Escravos de Apple
- A familia de Neko Case
- O Bernabeu non é sitio para xogar
- O perdedor foi Webber
- O clavicordio de Bach
- Territorio preocúpanos tanto El Aaiún
- Un culín á saúde de Manuel Preciado
- O manifesto Marxophone
- Fernando Alfaro e os críticos
- Qué é a literatura
- Salitre solapa
- Rexeita o Premio Nacional de Artes Plásticas
- Festa a golpe de luns
- Eloxio do pan e o allo (II)
- Estrañando a un paisano
- A campá epiléptica
- A zona vella é privada
- Jack o destripador
- Armas dun porteiro
- Unha sinxela entrevista
- Os políticos demostran un grande sentido do humor
- Os Pixies rebentan a maratón
-
▼
novembro
(38)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário