As pelis de espías xa non son o que eran

Julian Assange, ese Robin Hood da información, xa se está pasando, estase a gañar un sopapo ou un tirón de orellas. O groso dos cables din que están relacionados con espionaxe, unha espionaxe branda e caprichosa (os temibles servicios segredos adoptan formas de prensa rosa).

Alguén os leu xa? Nin nos xornais escollidos para publicalos dan feito (The Guardian, El País, Der Spiegel, Le Monde e The New York Times); os de El País onte a noite aínda non chegaran a onde describen a Zapatero como un esquerdista trasnoitado.

Tamén ten que ser un curro miserable, pasarte noites enteiras lendo todo eso.

Os ianquis están mal, mal moi mal. Entre a evidencia e a paranoia, permiten descricións de dirixentes de moitos países que serían de escojonarse se mañán mesmo non te enviaran a U.S. Navy e fixeran do teu alboio unha desfeita.

Pero non pasa nada.

E a ONU, que non se pode espiar porque por natureza é transparente (lóxica perversa)? Supón entón un delito que a espiaran, e de ser así, acataría EE.UU. o conseguinte veredicto?

A ONU lembra a EE.UU. que é un organismo “inviolable”. Xa está.

A ONU condena enérxicamente a limpeza étnica levada a cabo polos serbobosnios. Xa está. É a mesma frase, só hai que cambiar os nomes e ás veces engadir algún adxectivo guapo.

Tranquilos. A ONU si é inviolable, porque non se pode violar aquelo que non existe. Existe, si, pero só a efectos dos soldos e dietas dos seus funcionarios, comenzando polo presidente, agora chamado Ban Ki-moon (xa lle cambiarán o nome).

Vou facer contraespionaxe ao moble-bar, a ver se me meteron un axente da CIA nun microchip dentro do tinto.
_