Un eloxio da publicidade

DÍAS DE CEAS DE EMPRESA

Estaban tres nunha cafeta. Un engarabatado bonachón. Unha enfermeira preocupada porque todo o instrumental se dispoña debidamente hixiénico. Outro con pinta de garda de seguridade autónomo cunha cirrose ben levada (ou doutor House sen guionista). Falaban da cea cos do curro.
- Eu decateime de contado do mal rollo.
- Xa, é que eu quería que ti, sabes...? - dicíalle ela.
- Xa, non me digas nada. Decateime de contado.
- E claro, Arturo...
- Decateime de contado.
- Pero ti...
- Eu decateime de contado do mal rollo. Decateime...
Soltou a frase unhas vinte veces. Non é unha esaxeración literaria. O tipo era a hostia. Decatámonos de contado.