Cando un tira de duetos é que anda tocado. Non o digo por Iggy Pop, dígoo por nós mesmos: con toda a música que hai por aí e ter que conformarse con arquivos lamentables. De calquer xeito pasarán outros 20 anos e este tema seguirá fascinándonos (se é que chegamos alá, que non somos Iggy Pop, nin gañas).
Kate Pierson coa súa inconfundible voz de comic [sic] (aínda que o de inconfundible sexa unha redundancia).
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2007
(164)
-
▼
setembro
(16)
- Tiza blanca
- Clash
- Qué día tan axetreado. A popularidade comenza a ca...
- Ferrin ou a sinxela vinganza do estudiante
- Manic Street Preachers
- Cafe Tacuba
- Candy
- Ilegales
- Imos reproducir o mail intimidatorio que recibimos...
- Concurso de outono
- O segundo nacimento de Venus, nunha oficiña
- Un exemplo de como as boas fotos non é que te faci...
- Sketchs para switchers
- Speedway
- O partido de baloncesto de onte
- Google, o gran irman
-
▼
setembro
(16)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário