A etiqueta non é nosa. Paul Quirk, presidente dunha nebulosa asociación de productores musicáis, endosoulla con toda a xenreira e frustración da que era capaz a Prince, quen vai agasallar o seu novo disco co Mail on Sunday (2 millóns de tirada cada domingo) e coas entradas aos seus 21 concertos londinenses. Pensabamos que aquela guerra que librara Prince coa Warner respondía máis á excentricidade da estrela que a un posicionamento respecto á industria, e quizáis nos pasamos de frívolos.
Prince sempre se nos antoxou un onanista incontinente, pero hai que recoñecer que o que fai está moi por enriba da media (non é que nos caia simpático agora polo simple feito de ir contra as discográficas).
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2007
(164)
-
▼
julho
(15)
- Onte palmou Ingmar Bergman. Estarán os cinéfilos d...
- Bloc Party
- Juan Perro (II)
- Os criticos tan caros
- O monstro da banalidade
- Unha desas cancions "perfectas"
- Radiohead
- "Los Reyes", de Julio Cortazar
- Precisase batera (megalomania)
- 7.500
- O Artista Antes Dispoñible nas Tendas
- Unha das bondades de internet é que te esqueces do...
- Hoxe e venres!
- A peña emprega a comparación como criterio univers...
- O que diciamos
-
▼
julho
(15)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário