Encontrar una cosa es siempre divertido; un momento antes no está. Pero encontrar a un gato: ¡es inaudito! Porque ese gato, han de reconocer, no entra nunca totalmente en su vida, como haría, por ejemplo, un juguete cualquiera; mientras les pertenece, se queda un poco fuera, y eso es lo que hace siempre:
la vida + un gato,
lo que resulta, les aseguro, en una suma enorme.
Perder una cosa es muy triste. Podemos suponer que será difícil recuperarla, que se ha roto en alguna parte, que termina en la basura. Pero perder a un gato: ¡No! no está permitido. Nunca nadie ha perdido a un gato. ¿Es posible perder a un gato, una cosa viva, un ser vivo, una vida? Si perder una vida: ¡es la muerte!
Sí, es la muerte.
Encontrar. Perder. ¿Acaso han reflexionado detenidamente acerca de qué es la pérdida? No es la simple negación de ese instante generoso que vino a colmar una espera que ni siquiera ustedes mismos sospechaban. Porque entre ese instante y la pérdida hay siempre lo que se llama –reconozco que con bastante torpeza- la posesión.
Ahora bien, la pérdida, por muy cruel que sea, no puede nada contra la posesión, termina con ella, si quieren; la afirma; en el fondo, no es sino una segunda adquisición, ahora interior y de una intensidad distinta.
Tú lo has sentido, Baltusz; al no ver más a Mitsou, has llegado a verlo aún más.
¿Vive aún? Sobrevive en ti, y su alegría de pequeño gato despreocupado, después de haberte entretenido, te compromete: tuviste que expresarlo con los medios de tu laboriosa tristeza.
Por ello, un año después, te he encontrado crecido y consolado.
He compuesto la primera parte –un poco caprichosa- de este prólogo para todos los que, sin embargo, te verán para siempre desconsolado al final de esta obra. Para poder decirles: "Estén tranquilos: yo soy. Baltusz existe. Nuestro mundo es sólido.
No hay gatos."
En el castillo de Berg-am-Irchel,
Noviembre de 1920
Rainer Maria Rilke, Balthus (1921), Mitsou, Histoire d’un chat. Seuil/Archimbaud, 2004, pp. 17-22.
Versión en castellano: Marta
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2007
(164)
-
▼
junho
(30)
- O que fica dos Clash é un reclamo turístico para L...
- Non hai nada sagrado (e esta ben asi)
- Frank Black & Placebo
- Os novos ingleses xa non son airados
- Ignition
- Outra de disciplinas
- O orgullo dunha raza
- Os Enemigos
- De "Agrio Beso"
- Que extraordinaria personaxe
- Un pouco de censura de cando en vez é ata estimula...
- Un spot violento
- Outra postal de norteamerica
- Entrevista a J. Corcobado
- En cumprimento do establecido na Lei Orgánica 15/1...
- Unhas movidas levan a outras. Comenzo a ver esto c...
- Ah, e lembremos que aquel que queda de parvo ante ...
- Unha vez máis cúmplese a máxima de que os que nos ...
- Hoxe estivéronme contando algúns ledos costumes de...
- O gato de Klee.
- Encontrar una cosa es siempre divertido; un moment...
- Unha ao azar dos "vellos" Pixies
- O debate continua
- P. J. Harvey
- Francesca
- Os nenos son criminais
- Unha postal de norteamerica
- Velvet
- Un anuncio de Campofrío nun magazine. Perfecto. Xa...
- Un clasico
-
▼
junho
(30)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário