Chega o contrato alemán

Algún malpensado o mesmo cre saber como funcionan as negociacións entre goberno, patronal e sindicatos. A patronal presenta un escenario laboral en crise, que xustifica o abaratamento do despido e a caracterización dos empresarios como ogros. O goberno pide calma e paciencia. Os sindicatos ameazan e aseguran que non cederán (ui qué medo, olla como tremo). O escenario vólvese negro. O goberno admite que se afrontan meses ou anos (outra cifra difícil, que nin sequera o presidente da reseva federal ten clara) de “precariedade transitoria”, ou algo así. Sobre ese escenario, pactan “un gran contrato social” que non cubre os máximos propostos pola patronal, pero que son aceptables para esta. Aos sindicatos ofrécenlle saídas como a implantación do “contrato alemán”, ou absurdos sentidos como ese que apunta ao pagar por traballar, e non para Ferrán Adrià nin Toñi Vicente, e péchanlle a boca.

O contrato alemán consiste a grosso modo en que, en lugar de despedir aos traballadores, estos traballan menos horas, págaselle o correspondente e o Estado faise cargo do que falta para redondear unha nómina da que comer (paciencia a do responsable da cadea de montaxe da fábrica, que ten que contemplar como tres vagos se reparten o traballo que antes desempeñaba un so). Din que foi un éxito en Alemania, claro, onde “hai nivel”. Logo, a precariedade deixa de ser transitoria.
<>