Esta é unha entrada vella, levemente retocada. ¿Alguén lembrarase dos Sundays, un trío modesto, intrascendente, que gravitou arredor de Londres? Sacaron o primeiro LP e foron entronizados coma os lexítimos herdeiros dos Smiths, o que demostra que os mass media, comenzando polo NME, tiran de drogas duras cando non saben qué facer.
Os Sundays estaban moi ben; modestos, algo eslamiados e con melodías envolventes. Unha gozada redescubrilos tan puntualmente, exactamente por terceira vez (correxíndonos sempre).
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
novembro
(42)
- Quén carallo son os da EBLUL
- A personalidade do Real Madrid
- Patrocinadores de penas
- Todos os domingos de novembro
- Eloxio do viaxante
- Man de Henry
- Chega o contrato alemán
- Cultura e ouropel
- Un vampiro para William Faulkner
- Explicación de Rafael Reig
- O factor ADSL
- Cuarteta da morte
- Poña un economista na súa vida
- Hai que coidar o céspede español
- Volve o trobador
- E Paco Vázquez regresou á Coruña
- Haiku
- Haiku
- Libro para editorial
- A Onetti non lle importa
- O parlamento é un ring
- Os premios merecidos (II)
- Un rapaz guiado
- O artista ten un póster dos Sex Pistols no salón
- Fotos, non palabras
- Unha frase que podería soltar calqueira
- Bristol, trip hop
- A lavadora soviética
- Música para o outro blog (II)
- Música para o outro blog
- Celebra a caída do muro con Movistar
- Contra a opinión de Suso de Toro
- Outro grupo con Johnny Marr
- Haiku
- Agarda
- Qué caro vai o peixe
- Todos somos americanos
- Dostoievski apostaría polo Barça en bwin
- A cabeza de Reig
- O dancehall e a liberdade de expresión
- Espadas
- O creativo é un divo ninguneado
-
▼
novembro
(42)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário