Por qué considero a David Cameron un inimigo natural, criado nunha burbulla, sen outra preocupación que demostrar que non é unha persoa falta de carácter, e a Tony Blair un trepa, un pallaso fillo de puta? Voltamos a Morrissey, que en “Irish Blood English Heart” declama: I’ve been dreaming of a time when the english are sick to death of labour and tories and spit upon the name Oliver Cromwell and denounce this royal line that still salute him and will salute him forever, que é como dicir PSOE e PP a mesma merda é en fino.
Suponse que debido ao obsceno camaleonismo do que agora se denomina socialdemocracia, agrandado pola habilidade dalgúns para inspirar o máis profundo noxo. Ao marxe destos caprichos da percepción, si, son todos iguais.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
dezembro
(23)
- Outra historia con lobos
- Ti paraches en algún sitio
- O novo autoproducto de P. J. Harvey
- Entrevista a Julio Cortázar en TVE no 77
- Pánico en Roma
- Repetitivo adeus á liberdade
- A publicidade xa é outra relixión
- Teño unha idea, Telmo
- Qué gañamos nós xulgando
- Trapicheando cunha dor que non é súa
- Unha persoa que vive da música (re)
- Dó no Albaicín
- Por qué se lembra un dunha canción como esta
- Os cables de Evaristo
- A urbanidade de Eduardo Mendoza
- Jack o destripador 2
- Raphael e os aseados mariñeiros marselleses
- Prescindamos de Dostoievski
- O anacoreta e as súas ofertas
- O fillo bastardo de Margaret Thatcher
- Sintaxe contra o primeiro ministro
- Activistas prosaharauís detidos no Congreso
- Os soños de Rosa Díez
-
▼
dezembro
(23)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário