A urbanidade de Eduardo Mendoza

Cando o escritor di, medios diante, que non escribe segundo un plan estudiado para contar unha historia que se faga interesante, senón para saber cómo remata esa historia que el comenzou, non cae no patético exercicio de humildade no que outros caen. Quere contar unha historia entretida e entreterse, non ser un pesado nin reinventar as normas da narrativa. Ten certa retranca, sinceira, cando non se manifesta cáustico. Unha historia ben contada. As palabras non pesan. Os estilos trabállaos tan ao servizo do que conta que non se aprecian se un non se detén a buscarlle as costuras, maldade inútil porque non as ten.

Linlle un breve artigo sobre Poe que era unha aclaración do que el pensaba do autor norteamericano para un director de teatro ofendido. Segundo Mendoza, o mérito de Poe fica nos relatos detectivescos ou de aventuras, como Os crimes da rúa Morgue ou Arthur Gordon Pym, onde amosa un uso maxistral do tempo narrativo, personaxes perfiladas por si soas e, por suposto, unha linguaxe que é transmisora dos feitos, non unha demostración de cualidades. Literatura de xénero que transcende o xénero. A moitos, intrigas como Os crimes da rúa Morgue antollaránselle que estarían ben no seu día, pero que agora fanse infantís e acartonadas, exactamente o mesmo que pensa Mendoza pero aplicado aos contos de terror.

Intriga e aventura (mar): ben. Terror e fantasía: mal.

Na poesía non quere meterse, como se coincidiran o urbanita que teme unha linguaxe radical e o irónico comodamente refuxiado no seu bo facer como traductor da ONU que descobre que pode vivir da literatura. Ás veces son os mellores, como lembraba Montalbán de Chester Himes.

A poesía, o amor e o terror, para outro día.
_