Raphael e os aseados mariñeiros marselleses
Non me gustan os heroes. Ás veces aínda soño cun mundo no que sobren. Mentras retrasamos ese día, os heroes están abocados a representar o papel de mártires cutres, porque Hollywood precisa tempo para reciclar unha biografía e convertila nunha mensaxe dixerible, inocua e entretida. E heroica, a maior gloria da democracia imperial. O heroe destos días, Julian Assange, debe pagar a súa ousadía.
Recorro por segunda vez a esta canción, preguntándome porqué a Morrissey non o meten en Guantánamo, acusado de violar a un sobriño de Obama. Se teñen problemas de espacio, poden construír en Europa.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
dezembro
(23)
- Outra historia con lobos
- Ti paraches en algún sitio
- O novo autoproducto de P. J. Harvey
- Entrevista a Julio Cortázar en TVE no 77
- Pánico en Roma
- Repetitivo adeus á liberdade
- A publicidade xa é outra relixión
- Teño unha idea, Telmo
- Qué gañamos nós xulgando
- Trapicheando cunha dor que non é súa
- Unha persoa que vive da música (re)
- Dó no Albaicín
- Por qué se lembra un dunha canción como esta
- Os cables de Evaristo
- A urbanidade de Eduardo Mendoza
- Jack o destripador 2
- Raphael e os aseados mariñeiros marselleses
- Prescindamos de Dostoievski
- O anacoreta e as súas ofertas
- O fillo bastardo de Margaret Thatcher
- Sintaxe contra o primeiro ministro
- Activistas prosaharauís detidos no Congreso
- Os soños de Rosa Díez
-
▼
dezembro
(23)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário