O himno improbable

Hoxe na tele botaban imaxes do superaxente Feijóo. Estaba nun auditorio e unha filarmónica interpretaba o himno galego. Podía ser o de Santiago ou o da Coruña (o auditorio). Para min que o fenómeno andaba por Londres, non sei a qué, e de feito a garabata, sempre tan simbólica, anoábase raiada coas cores da Union Jack. Xa postos, podía entoar o "God save the Queen": encheríamos todos o peito de orgullo patriótico.

Para himno o de Cabanillas, como ben di meu curmán (algúns inda manterán que é unha postura trasnoitada, á procura de conflictos gratuitos):

¡Irmáns! ¡Irmáns galegos!
¡Desde Ortegal ó Miño
a folla do fouciño
fagamos rebrillar!
Que vexa a vila podre,
coveira da canalla,
a aldea que traballa
disposta pra loitar.

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns galegos!
que corra o sangue a regos
desde a montaña ó mar.

¡Ergámonos sen medo!
¡Que o lume da toxeira
envolva na fogueira
o pazo señorial!

Xa o fato de caciques
ladróns e herexes fuxe
ó redentor empuxe
da alma rexional!

Antes de ser escravos,
¡irmáns, irmáns galegos!
que corra o sangue a regos
desde a montaña ó val.
<>