Agora que somos "freelance" estamos a considerar o de afiliarnos a un sindicato, por aquelo de ampararnos ante os excesos contractuais que poidamos perpetrarnos a nós mesmos (desculpas pola reiteración, pero igual non se entende). 35 horas á semana e un soldo digno; tampouco pedimos tanto, Miguel. Os sindicatos están para eso, ¿non? para defender os intereses da clase obreira.
- Oia, usté non é máis que un flipado que non ten donde caerse morto. A vacilar a outro lado.
- Disculpe vuesa merced si le robo dos minutos de su precioso y sacrificado tiempo, es que yo quería saber...
- Que te largues, o llamo a Seguridad, coño.
O de buscar sindicato é como buscar relixión: un so deus verdadeiro e milleiros de pactos sociais, e Zapatero e Feijóo pelexándose a ver quén lle prende o puro ao señor importante.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
outubro
(32)
- Nós tamén somos humanos
- O presidente manexable
- Haiku
- Haiku
- Un crooner dos de antes (re)
- Un crooner dos de antes
- Keith Richards sácase unhas pelas de canguro
- Un equipo de fútbol contra o Barça
- O equipo de Montalbán
- O himno improbable
- Pesos e medidas
- Gloria Lago ya es mamá
- A cifra da TVG
- Mr. Budweiser
- O medio é a mensaxe
- Cousa grave
- O club da comedia
- Manifa
- 6-3
- Premio Nobel, monicreque e drogas
- O afillado de Van Morrison
- The Raveonettes, "Candy"
- The XX, "Islands"
- O crítico perdido
- Diálogo de cine ibérico
- O presunto superaxente Feijóo
- William Faulkner, río
- Artigo de Umberto Eco
- Pactando co inimigo
- Nova bitácora: "O arqueiro finlandés"
- A envexa de todas as axendas
- A chamada do espírito olímpico*
-
▼
outubro
(32)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário