Estamos a ler ou reler (xa non sei) relatos "soltos" de William Faulkner. Qué pasote. Non é aquelo que te ensinaban en clase. O estilo indirecto libre, guau! Vargas Llosa sacou petróleo do famoso estilo indirecto libre, pero non era o mesmo, e agora todos se apuntan, para eso están os estudios, Lucía Etxebarría, Juan Manuel de Prada, o señor Alatriste e outras historias (coidado con metelos no mesmo saco!). Non era o mesmo: a audacia do escritor solapábase na narración da que se encarcaban as personaxes: nin rastro de ego, en moitos libros; o tipo era o puto Mississippi, o río que levaba ou asulagaba as historias. Que nos contratan como guionista en Hollywood? pois alá imos, dun estercoleiro a outro, pero esos son medos meus, e aquí o que queremos é (nada menos) recoller un testemuño máis da xente, para nada, só recoller ese testemuño e darlle vida.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
outubro
(32)
- Nós tamén somos humanos
- O presidente manexable
- Haiku
- Haiku
- Un crooner dos de antes (re)
- Un crooner dos de antes
- Keith Richards sácase unhas pelas de canguro
- Un equipo de fútbol contra o Barça
- O equipo de Montalbán
- O himno improbable
- Pesos e medidas
- Gloria Lago ya es mamá
- A cifra da TVG
- Mr. Budweiser
- O medio é a mensaxe
- Cousa grave
- O club da comedia
- Manifa
- 6-3
- Premio Nobel, monicreque e drogas
- O afillado de Van Morrison
- The Raveonettes, "Candy"
- The XX, "Islands"
- O crítico perdido
- Diálogo de cine ibérico
- O presunto superaxente Feijóo
- William Faulkner, río
- Artigo de Umberto Eco
- Pactando co inimigo
- Nova bitácora: "O arqueiro finlandés"
- A envexa de todas as axendas
- A chamada do espírito olímpico*
-
▼
outubro
(32)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário