Antigamente a Arte, ese rollo que te cagas, mercábase (xa daquela sabían a hostia de subvencións e derivados). Agora non, agora mércase directamente ao Artista. Pouco importa se o Artista lle pega ben ou é un petardo; é un Artista e ter un Artista na casa, no curro, no picadeiro ou no sindicato é un signo de distinción, mola, é un punto.
A humanidade evoluciona. E o Artista, namorado da Arte, algún ata da nai de Ésta, a Cultura, déixase querer.
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
fevereiro
(21)
- A nova liña
- A cultura da pedra
- A nosa fantástica liberdade de expresión
- O Siniestro de Miguel Costas
- Fidel Castro
- Dig, Lazarus, dig
- Un pequeno descubrimento
- Especulábamos con cargarnos o ordenata, o ordenata...
- Ariam Ram
- O supremo está que se sae
- Outra de cine
- Rafael Reig
- Eutanasia
- Karmacoma
- Poña un artista na súa vida
- Sandra
- En deviantART atoparedes miles de pincéis para pho...
- Mike Shinoda
- Recomendamos dúas páxinas para deseñadores currant...
- Un acalorado e acaracolado debate no foro dun impo...
- Packaging
-
▼
fevereiro
(21)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário