A nosa fantástica liberdade de expresión
O que presumen neste país de liberdade de expresión. Cando se coñeceu que Fidel deixaba O Poder os medios de comunicación procuraron a opinión de cubanos que residían aquí. Podían saír na tele e nos xornáis expresando o seu xúbilo pola caída do Tirano, claro que para eso tiñan que ser disidentes, porque se non eran disidentes non ían amosar ese xúbilo obrigado e pedíanlles unhas vagas desculpas cargadas de desprecio por “contactalos” para nada (”trascendeu” algún caso).
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
fevereiro
(21)
- A nova liña
- A cultura da pedra
- A nosa fantástica liberdade de expresión
- O Siniestro de Miguel Costas
- Fidel Castro
- Dig, Lazarus, dig
- Un pequeno descubrimento
- Especulábamos con cargarnos o ordenata, o ordenata...
- Ariam Ram
- O supremo está que se sae
- Outra de cine
- Rafael Reig
- Eutanasia
- Karmacoma
- Poña un artista na súa vida
- Sandra
- En deviantART atoparedes miles de pincéis para pho...
- Mike Shinoda
- Recomendamos dúas páxinas para deseñadores currant...
- Un acalorado e acaracolado debate no foro dun impo...
- Packaging
-
▼
fevereiro
(21)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário