Agora está de moda dicir que a política copia da publicidade, o que é innegable, ¿pero acaso a publicidade non copia da política? Os publicistas crense os amos do mundo, os asesores de imaxe dos candidatos non saen nas fotos ata despóis das eleccións, recibindo trato ou honores de semideuses.
Aínda que soe a aristotelismo (con perdón) máis que trasnoitado, o rollo político seguirá máis alá dun anuncio de danone.
¿A quén serve a publicidade?
¿A quén servía o xornalismo, considerado enfaticamente o Cuarto Poder?
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
março
(19)
- A alma rusa
- Unha canción popular
- Carta aberta a P.J. Harvey
- Reflexións dun tío superficial
- Curiosidades
- Chet Baker e a metadona
- Os gustos de Steve Jobs
- Django Reinhardt & Stéphane Grappelli
- O blog e a literatura do s XXI
- A política das baleas
- O cadaleito de papel de IU
- Temos medo
- Disseram que eu voltei americanizada
- Asesores de imaxe
- Recomendación da semana
- O País no seu sitio
- Métodos de tortura
- A maior gloria da MTV
- As películas de Dylan
-
▼
março
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário