Está claro que queixarse da música que pinchan nos 40 é de retrasados mentáis. Sobra qué facer e con qué quedarse. Mais se tes que escoitar a emisora 8 horas ao día 5 días á semana, ¿non é natural que todos esos “artistas” que repiten invariablemente te vaian taladrando (literalmente) o cerebro? Se houbera radio nos tempos da Inquisición, o proveito que lle ían sacar como siniestro elemento de tortura!
Imaxino a un cura gordo, de pequenos ollos resplandecentes, sorrinte e babeante no calabozo infestado de ratas, achegándolle á ourella do herexe encadeado o loro que cuspe sen cesar cancións de Rosana, de Neck, de Mecano e El Canto del Loco...
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2008
(255)
-
▼
março
(19)
- A alma rusa
- Unha canción popular
- Carta aberta a P.J. Harvey
- Reflexións dun tío superficial
- Curiosidades
- Chet Baker e a metadona
- Os gustos de Steve Jobs
- Django Reinhardt & Stéphane Grappelli
- O blog e a literatura do s XXI
- A política das baleas
- O cadaleito de papel de IU
- Temos medo
- Disseram que eu voltei americanizada
- Asesores de imaxe
- Recomendación da semana
- O País no seu sitio
- Métodos de tortura
- A maior gloria da MTV
- As películas de Dylan
-
▼
março
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário