Don Xerar Pierrot

Hai unha definición de Pierrot que se pode consultar na Wikipedia e remata así, de aparencia fría e lunar, representa a lei, a orde, o mundo adulto e a represión. Na comedia da arte italiana onde naceu é gracioso ou garda un sentido que transcende o que ven sendo un trending topic con patas como o sería un Boris Yeltsin no seu día con aquel twist.

O iglú de plástico con pista de xeo da Quintana ocorréuselle a el, para cobrar entrada agás cando van os seus fillos e os fillos dos seus amigos e superiores, que sumados aínda deben ser uns cantos e fica prohibida a entrada aos mortais.

Alguén agardaba que soltara algo divertido? El, don Xerar Ilusión, si é un tipo que demostra a cotío o seu sentido do humor (e o seu espírito de traballo), así que deixen de ler esto e lévenlle aos seus fillos, a quen recibirá cos brazos abertos e un sorriso inmaculado.
_

iJam

_

Ollar a tele nunha cociña hostil

Estou soltando unha frase moi longa. Remato a frase. Pausa de tres segundos. Trago saliva para escándalo dos micrófonos. Pausa dun segundo. A sociedade vasca, xa me tardaba esa parte. Xa queda pouco. Punto. Pausa. Cámara dous. Sectores e colectivadades ás que agradecer a preocupación pola súa saúde. Esteamos Unidos. Punto. Punto e final.

A culpa é da miña sogra e os seus tomates ecolóxicos a forza de sulfato. Mencionar a Iñaki sería mencionarme. Pausa, digo punto. Punto. Pausa. Posdata. Grolo ao típico aparente Cabernet Sauvignon. Estamos Unidos. Punto. Centolo da ría a 35 o quilo. Dimito.
_

As educadas nécoras do Atlántico Norte

Este ano safo, non ollarei o tradicional discurso do Borbón felicitándolle as festas a todos os españois e soltando aquelo de que vogando xuntos na mesma democrática dirección venceremos á crise e ao terrorismo, que ETA xa non está, bueno, por se acaso. Teño coartada, preparar un pouco tradicional bacallao á biscaíña para 14 persoas ás que non lle gusta o peixe pero non pode faltar na mesa. Por dicilo ao xeito de Chateaubriand: tiven que improvisar o cabalo da miña dubidosa virtude sobre a firme extensión dos medos do país, errático, monstruoso aborto da fortuna.

Pero eu quería falar de cociña, tan irmá da necesidade como da ostentación e xa a fastidiamos, xa se me pegou, non pode un meterse cos coitelos e os tempos coas memorias de Chateaubriand por libro de receitas, ai, perdoa, é que eu non che son moito de peixe, pero está exquisito, de verdade. As nécoras da OTAN ben que as comeron.
_

Campaña para pillar socios

Temporada 92-93 por short_film
_

A quiniela dos ministros e outra illa

Teño unha de 13, a ver se me dá polo menos para volver apostar na próxima. Errei no máis doado, o presidente, que se me foi a pinza e lle puxen Aznar, Aznar macho alfa, quero dicir, porque Aznar femia alfa xa sabían todos que ía ser alcaldesa de Madrid. Os madrileños non lle temen a nada, están por riba das vicisitudes, con perdón, Esperanza Aguirre na Comunidade e Ana Botella na Alcaldía. Xa ten mérito, non me digan que non.

No bar dicían que o van facer moi ben, que é xente moi preparada, con estudios, traballadora, todo eso, mentras eu, coitado, cismaba no último artigo de Vicenç Navarro: La derrota del capital financiero por el pueblo islandés.
_

Cando a carta de Trichet

Mandounos un amigo unha foto de don Xerar Ilusión montado nun carrusel para felicitarnos o Nadal e, cos ollos asolagados pola emoción, púxenme a buscar fotos do seu xefe en Madrid. Os do seu partido arrancan con ganas, por pouco expulsan aos fotógrafos que cubrían a sesión de investidura no hemiciclo requisándolles carretes ou tarxetas de memoria porque sacaban fotos onde se ollaban "os papeis de Rajoy":

O que está en vermello deben ser as correccións do mestre de primaria; faltas de ortografía, frases mal construídas e manipulación interesada de datos oficias, aínda que os expertos sosteñen que son evidentes erros do seu galáctico equipo económico.
_

Sisudos analistas traballando como taquígrafos

Estaba porque xa estaba, madeira de escano, león de titeriteiros de ouro, non foi unha anunciación divina nin un golpe de coraxe; flamante Mariano Rajoy de negro descorreu na súa investidura o veo do seu programa de goberno, que os sisudos analistas criticaron por ser idéntico ao seu ambiguo programa electoral, ese que case todos os partidos pasean polas prazas da nación catro anos menos un día, o chamado día de reflexión. Outrodemo, falan de Rajoy, como podían falar de Rubalcaba (si, diario Público, si), non de Radiohead.

O que hai que pensar, pouco, e escribir, moito, para xustificar un soldo e unha posición. O traballo que se toman para non descorrer o veo descorrido dende a súa fundación no 76 bica o estrafalario. Para qué remitirse a un Cebrián, abonda cun José Ignacio Torreblanca.
_

Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fóra (II)

Que ben lle quedou o do Pompidou, unha desas metáforas das que nunca se cansan os escritores de discursos-solemnes-para-lerdos-e-profanos. “O museo parisiense exhibe sen reparos ascensores, tubaxes e cables, e nós destripamos aquí as dificultades ás que nos enfrontamos”, soltou sen necesidade de facer unha pausa, referíndose ao valioso Foro do Grupo Correo Gallego e repetindo o mantra dos nosos días, que por culpa de outros hai que sacrificarse.

Haberá que ir a París para ollar as longanizas high-tech, Sarkozy pode facer de guía, non por emigrar, que como veu dicir o presidente de todos os galegos non nos é preciso, para nada, aínda que esteamos mal, senón por amarmos a cultura.
_

Dixo o presidente que estamos mellor que por aí fóra

_