Un eloxio da publicidade

Entrevista de Diego Manrique a Javier Corcobado. Máis que non descobrernos nada novo, déixanos un pouso de banalidade: ao mellor, e que o artista nos desculpe a arrogancia, padecemos da súa mesma ansiedade.
Tampouco o País lles ía deixar extenderse en movidas interesantes (e non, non falamos de sexodrogas...).

3 comentários:

Anônimo disse...: sabías que la portada es un "oleo" de la puta Grau?...; 29/1/08
Unknown disse...: Non, non sabía. A puta Grau... unha rapaza tan "oleaxinosamente" pedante :) Debe ser case unha asasina na cama, porque non entendemos qué pinta alguén como Corcobado con "eso" (que seguro que nos trabucamos con el, o que nos lembra que a vida dos artistas só lle pode interesar ás groopies, aos adolescentes e aos subnormáis).
En fin... xa me vale a min, tamén :) A ver cando graban a canción esa que tocaron na Nasa, "Si te matas", que é o que importa.; 30/1/08
Unknown disse...: Alguén se imaxina tomar un café con esa xente? Un acto cósmico, circular, na súa "obscura" mañán de azucre e comercio, con barcos cargados de sentimentos surcando a escuma dos días... e botar un polvo? ufff; 30/1/08

Postar um comentário

3 comentários:

Arquivo do blog

Outro

A seguir

Recomendacións

Marcadores

Miguel