Escoitaba o látego de auga do vento azoutar as fiestras. Negra choiva escribindo sobre o seu corpo espido, nun costado, na man descansada sobre unha teta, entrando pola coxa, cunha caligrafía dura como disparos que logo esvaraba polo cristal morno da pel, mentres soñaba asomarse ao outro lado do espello, retrato de instintos, e cruzar por fin a ponte do desexo. Entón sooulle o móbil, Fernando, claro, escandalizado porque estaba tirada na cama a esas horas, pedíndolle que se erguera e se duchara, que era tarde, quedamos cos meus pais no Café Azul, lembras?
- Hai que fichar inda que haxa un terremoto?
- Ana, sabes que é costume inveterado na miña familia, que tamén é a túa.
- Por favor, quen di inveterado neste mundo?
- Vístete, por favor. Eu saio agora do despacho e xa aparezo alí.
- Non se pode recorrer, señor avogado?
- Que rara estás hoxe, Ana, estás ben?
- Ferpectamente.
- Vémonos agora, veña.
Ao meterse na ducha sentiu como a auga se levaba a tinta e sentiu tamén algo novo e inquietante, como se estivera a ser observada, mais non podía ser, raro, raro vendedor de salchichas, quería rematar decontado e cubrirse co albornoz.
_
- Hai que fichar inda que haxa un terremoto?
- Ana, sabes que é costume inveterado na miña familia, que tamén é a túa.
- Por favor, quen di inveterado neste mundo?
- Vístete, por favor. Eu saio agora do despacho e xa aparezo alí.
- Non se pode recorrer, señor avogado?
- Que rara estás hoxe, Ana, estás ben?
- Ferpectamente.
- Vémonos agora, veña.
Ao meterse na ducha sentiu como a auga se levaba a tinta e sentiu tamén algo novo e inquietante, como se estivera a ser observada, mais non podía ser, raro, raro vendedor de salchichas, quería rematar decontado e cubrirse co albornoz.
_
Um comentário:
Está moi ben!. Imos poder seguir a trama no Días ou é exclusiva da Caixa de Texto?.
Dígoo polo sisudo analista literario do Días, que é medio cafre...
Postar um comentário