Rapazas que se desmoronan sobre tacóns finos e duros de alcohol. Tíos moitos máis; espesos, babosos, graciosos, serios, ríxidos, locuaces, duros durísimos, bailando, imberbes, sabidos, poses de hip hop, fi-es-ta, cubata no ombreiro, volto o cuello da camisa con medio litro de Kalvin Klein, tambores tribais, bases, baterías, bongós, bits, "España es la mejor". Elas cambian de pel e de formas cando se xiran, olé, estamos no vran case eterno e a raia de coca das medias percórrelle as pernas ata a lúa; cando un lle mete man un tremer branco debúxase no mar; "soy el rey de la noche y derrocho placer". O mes de xullo é unha marca devaluada que aínda hai que consumir.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
julho
(19)
- A lingua do inferno
- O avogado que escoitaba á Creedence
- Eloxio do punk comercial
- Real politik
- O PC cólgase
- Haiku
- Pero con dereito a veto
- A importancia de Barbra Streisand
- "Jakie Collins existential question time"
- Sobre o mar
- O disco dos "Manics" por dentro
- A cidade segundo Truman Capote
- Ecuación
- Eloxio do botellón
- Marionetas
- Suceso de mantel
- A lúa cambiou de sexo
- Entra en comunismo.com e lévate esta moleskine
- Outra aproximación á liberdade
-
▼
julho
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário