Comeu un pemento de Padrón que era como un exército de jalapeños e chorou. Foi o intre "magdalena de Proust" que pensa deixar para a súa Obra Magna. A muller ríase, non sabemos se de que o pemento lle picara tanto ou da Posteridade Literaria encuberta.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
julho
(19)
- A lingua do inferno
- O avogado que escoitaba á Creedence
- Eloxio do punk comercial
- Real politik
- O PC cólgase
- Haiku
- Pero con dereito a veto
- A importancia de Barbra Streisand
- "Jakie Collins existential question time"
- Sobre o mar
- O disco dos "Manics" por dentro
- A cidade segundo Truman Capote
- Ecuación
- Eloxio do botellón
- Marionetas
- Suceso de mantel
- A lúa cambiou de sexo
- Entra en comunismo.com e lévate esta moleskine
- Outra aproximación á liberdade
-
▼
julho
(19)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário