Hai pouco falabamos da portada do último disco dos Manic Street Preachers, hoxe falamos da música. Todos os temas foron compostos por Richey James, membro fundador do grupo desaparecido en 1995. Scotland Yard declarouno oficialmente morto o ano pasado, e o resto do grupo decidiu facer un traballo baseado exclusivamente no material que deixara sen publicar.
Semella un disco visceral (desculpen a palabra), como era o grupo nos seus comenzos, marcado democraticamente pola súa personalidade. Rock'n'roll. Se non inclúe cancións redondas, non importa.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
julho
(19)
- A lingua do inferno
- O avogado que escoitaba á Creedence
- Eloxio do punk comercial
- Real politik
- O PC cólgase
- Haiku
- Pero con dereito a veto
- A importancia de Barbra Streisand
- "Jakie Collins existential question time"
- Sobre o mar
- O disco dos "Manics" por dentro
- A cidade segundo Truman Capote
- Ecuación
- Eloxio do botellón
- Marionetas
- Suceso de mantel
- A lúa cambiou de sexo
- Entra en comunismo.com e lévate esta moleskine
- Outra aproximación á liberdade
-
▼
julho
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário