¿Sabiades que o líder da Creedence foi acusado de plaxiarse a si mesmo pola súa antiga discográfica, coa que editara os discos do grupo? Contouno aí atrás Diego Manrique. Certamente, as disqueras, como lle chama el, son maquinarias que consumen “a diós” (“esta pena tenme consumido…”), pero tamén hai que andar moi desesperado para plaxiarse a un mesmo, podendo plaxiar, por exemplo, a Enrique Bunbury (imaxínate o follón).
Oe, desculpa, e o Bunbury este, por qué escribe cancións?
Home, porque é un artista.
Ah…
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2009
(312)
-
▼
julho
(19)
- A lingua do inferno
- O avogado que escoitaba á Creedence
- Eloxio do punk comercial
- Real politik
- O PC cólgase
- Haiku
- Pero con dereito a veto
- A importancia de Barbra Streisand
- "Jakie Collins existential question time"
- Sobre o mar
- O disco dos "Manics" por dentro
- A cidade segundo Truman Capote
- Ecuación
- Eloxio do botellón
- Marionetas
- Suceso de mantel
- A lúa cambiou de sexo
- Entra en comunismo.com e lévate esta moleskine
- Outra aproximación á liberdade
-
▼
julho
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário