Outro roubo posible

Houbo un equipo que saiu ao céspede cunha formulación de xogo e outro a expensas dos erros nesa formulación. Primeiro foi a sorte do primeiro gol no minuto dous de partido, porque un gol tan cedo sempre se debe á sorte e non ás virtudes de ningún conxunto. Despois, cando o Celta axexaba con xeito a portería visitante, Riki prolongou unha doenza muscular ata exasperar a todos. Fin da primeira parte, antes dun remate de Orellana que se chega ser Messi, coa mesma única pelota e ao mesmo tempo, marca dous goles, un ao poste e outro por debaixo de Aranzubia. Nunca será unha crítica ao noso xogador, lembreime de Messi porque o clásico lembrábame a un Barça - Madrid de orzamento curto: un pon fútbol e talonario, o outro, o talonario e o desagradable carácter do adestrador.

Mala sorte na primeira parte e peor na segunda; como poden comprobar, estou a ser comedido, mesmo son quen de facer autocrítica: os vigueses sortearon demasiados balóns por alto, mais o xogo, o campo, eran seus. E cando conseguen empatar, cando inda restaban uns minutos suficientes para o gol da xusta victoria, morre o encontro e, despois de morto, os outros marcan o terceiro, o gol da victoria.

Nin sequera pedín outra cervexa. Larguei a casa e púxenme a mondar patacas como quen practica vudú, cada tubérculo un xogador coruñés.

Queimei a tortilla. A familia quixo ser amable e comprensiva e dixo que estaba un pouco seca, pero que estaba boa.

Antes ou despois a cidade de La Coruña formará parte do estado español e nós seremos independentes. Verémonos de novo en competicións europeas.
_