Sombras do papel mollado da Praza da Quintana. Outono, papel de ourizos. Ana rematou a xornada na tenda, detén a carreira e agarra o sombreiro quente como se posara para un anuncio. Alguén tiña que ofrecerlle un paraugas, ourizo de auga que se pecha sobre a treboada. Iván chámaa con acenos para que se achegue ao seu posto de salchichas, baixo os soportais da Casa da Conga, leva tres días alí, é moi estraño; o Concello non permite máis postos de comida na zona vella, agás durante a feira medieval, que os de castañas agora e os de xeados no verán.
- Por favor, lévese un dos meus paraugas -dille Iván.
- Vivo aquí ao lado, grazas -respóstalle ela, sen pisar o chanzo, molesta polo cheiro a chucrut e aceite queimado.
- Por favor...
- Por que?
- Non entendo...
- Por que? Por que me ofrece un paraugas? Por que está aquí vendendo salchichas?
Unha moza tan guapa non debe camiñar así baixo a choiva, estropeará a bonita roupa, enfermará, e percibe o medo, non, non é nada malo, só o paraugas, para ela, e unha salchicha con mostaza doce, é máis fermosa que San Petersburgo pero non come, non alemán, ruso, por favor, eu xa me vou, a policía perségueme pero é normal e non pregunte.
- Que fai en Galicia? Fala galego...
Non pregunte, vaia, vaia, aceptou o paraugas e con el a salchicha, se mañá inda anda por aquí devólvollo, non quixo carto ningún e comezou a camiñar, Ana. Ficaba Iván Dmitrievitch ollando como se esvaía na auga o esqueleto da súa beleza cando o abordaron catro tipos de traxe caro malo, dous agarraron del, outro meteulle a cabeza nun saco negro e o cuarto arramplou co carro fumeante.
_
- Por favor, lévese un dos meus paraugas -dille Iván.
- Vivo aquí ao lado, grazas -respóstalle ela, sen pisar o chanzo, molesta polo cheiro a chucrut e aceite queimado.
- Por favor...
- Por que?
- Non entendo...
- Por que? Por que me ofrece un paraugas? Por que está aquí vendendo salchichas?
Unha moza tan guapa non debe camiñar así baixo a choiva, estropeará a bonita roupa, enfermará, e percibe o medo, non, non é nada malo, só o paraugas, para ela, e unha salchicha con mostaza doce, é máis fermosa que San Petersburgo pero non come, non alemán, ruso, por favor, eu xa me vou, a policía perségueme pero é normal e non pregunte.
- Que fai en Galicia? Fala galego...
Non pregunte, vaia, vaia, aceptou o paraugas e con el a salchicha, se mañá inda anda por aquí devólvollo, non quixo carto ningún e comezou a camiñar, Ana. Ficaba Iván Dmitrievitch ollando como se esvaía na auga o esqueleto da súa beleza cando o abordaron catro tipos de traxe caro malo, dous agarraron del, outro meteulle a cabeza nun saco negro e o cuarto arramplou co carro fumeante.
_
2 comentários:
Está moi ben!.
Haberá continuación ou aquí remata a historia de Iván Dmitrievich?
Muito obrigado. A historia non se sabe se continuará ou non, o mesmo está ben así.
Postar um comentário