Boqueixón: publicidade negativa

Xa se armou. Xa están as almas sensibles do país escandalizadas por este vídeo que recolle o discurso do señor Feijóo no transcurso dunha cea organizada polas xuventudes do PP nun local de Boqueixón. A cea ou esmorga era en solidariedade con Haití, e o presidente da maioría aproveitou, tiranías da axenda, para ridiculizar ao PSOE e ao Bloque (¡maleducado!), ligar cunha rapaza que traballa na TVG (¡machista!) e fomentar o consumo de alcol ata altas horas da madrugada (¡irresponsable!). A todos estos agravios débese engadir que comenzou, si, falando en galego, pero que logo se pasou ao castelán.

Qué agardan, ¿que fale e se comporte “diplomaticamente”? É a súa vida. O único que constata a grabación, innecesariamente, é a descarada vulgaridade deste home e dos seus amigos, que non serán conscientes de que non saben criticar ou entrarlle a unha tía (e eles preocupados). En canto á lingua, moito mellor que falen castelán, xa nos chega cando se exaltan coas tortilliñas e o pulpiño e o ribeiriño.
<>

Todos os sombreiros de Sergio Makaroff

Aquí está Sergio Makaroff, en acústico e con Ariel Rot de fiel, sobrado, serio e divertido escudeiro. Rock arxentino, dirán algúns en sentido pexorativo. Vaia, eu a Calamaro, ou a Fito Páez, non os trago, pero a Ariel Rot si, e dende logo a Makaroff; teño un colega que me deu moito a brasa con el, aínda que máis brasa lle din eu cos meus gustos, de Juan Perro a Suede, daquela e sen cambiar, así que o mellor que podo facer é calar a boca.

“siento un ardor en el brazo

¡Virgen Santa! me hice un tatuaje

dice “always together”

¡recórcholis, maldito brebaje!

me exprimo el cerebro

y es como asomarme al infierno

porque no consigo recordar

a quién le juré amor eterno”

Arxentino é, dende logo, por moito que viva en Barcelona. “Un hombre feo”, “Rico y famoso” (vende máis discos que os Rolling e Madonna xuntos), o “Número 1”, “Master of the universe”; sen a película mo-des-to-im-por-tan-te de outros.
<>

A curar aos EE.UU.

A ver se evitamos que nos tachen de antinorteamericanos, que é ben grave, porque un pode ser criminal, prevaricador, pedófilo, presidente da Xunta de Galicia e mesmo Papa de Roma, pero antinorteamericano non, nunca, e menos agora, con Obama. É que a nós, como aos nenos pequenos, cóstanos entrar en razón, non me gusta e non me gusta e non o quero e quero ir con mamá; típico infantilismo dunha esquerda que se nega a crecer. Queremos cambiar de actitude, como o partido socialista ou o Bloque, polo que nos deixamos convencer axudados do que escribía hoxe Carlos Fuentes en El País sobre a histórica reforma do sistema sanitario aprobada no Congreso.

Xa nos sentimos mellor, persoas adultas, responsables, non importa que o escritor mexicano, o fillo do diplomático, nesgara un pouco a información; se caímos enfermos, pasaremos do SERGAS, e por suposto nada de acudir á sanidade privada; collemos un voo low coast e a Washington, onde nos recibirá o presidente cos brazos abertos.
<>

Antón está de viaxe (III)

A un lado da cancela, destacando sobre o granito envellecido, estaba o interfono con visor e caixa de correos incorporado; dinamizar os espacios domésticos, os lectores de El País Semanal sempre preparados para a vida moderna; Antón dixéralle que estaba avariado, tiña que ser algún cable solto, xa o arranxaría, mentras tanto a cancela ficaba sen fechar. O aparato dinamizaría todos os espacios que quixera, pero podía ser máis discreto; entrou no xardín, laxes estudiadamente irregulares conducían á porta da casa, sebe, unha camelia, os limoeiros, que se dan ben, a maceira vencida, áloe vera, testos, pesados e baleiros recendos de caraveis e xasmíns, a roseira, meta desangrada en arco, pero antes o rodwailler encadeado á caseta, o que non sei é a ónde se encadea a caseta, é un can nobre, non o discuto, come como un animal, tampouco o discuto. Lembrou unha entrevista que lera a James Ellroy, o Rei Midas da novela negra mundial, todo grande, serio, histórico, transcendental, tipo duro, “cráneo previlegiado”, odio o rock’n’roll e a ironía, imaxinábao cun rodwailler no xardín californiano, qué digo un, seis, arredor dunha estatua de mármore de 4x2 de Luciano Pavarotti cun reproductor de mp3 no cu

“y cuando todo acabe
yo no quiero una piedra
encima de mi sólo quiero tierra
y algunos frutales
para que me abracen
que sus tiernas raíces me comprendan”
_

Teño un fillo etarra

Non se trata de descargar responsabilidades miserablemente. Teño un fillo etarra. O que máis me doe non é eso, recoñézoo, o que máis me doe é que me minta; díxome que ía pasar unha finde romántica coa súa moza en París, e me entero pola tele de que é un terrorista vasco que ía fornecerse de coches-bomba para atentar en España. O de matar ao xendarme fixo que foi sen querer, algo raro hai aí; meu fillo, por moi terrorista vasco que sexa, non ten nada contra os policías franceses. ¿Saben qué penso? Que Sarkozy lévao moi mal para a segunda volta das eleccións rexionais e precisaba un golpe de efecto, ¿terroristas en Francia?, en 48 horas pillámolos, xulgámolos e cáenlle 30 anos que non lles quita ninguén, por moi ben que se porten no cárcere.

Non é ningún cachondeo. Hoxe mesmo, en El Mundo, podíase ler un artigo da gran Isabel de San Sebastián no que agradecía ao presidente da república a súa eficacia e firmeza contra os terroristas, non como aquí, onde os desalmados levan unha vida normal, van ao super e ao videoclub, e se os trincan viven con máis privilexios que calquera traballador honrado. ¿Qué será agora do meu fillo? ¿Poderá volver ao corpo de bombeiros cando o solten?
<>

E despois do traballo, a festa

“yupiiiiii
l

LO HEMOS CONSEGUIDO

LOS LIBROS, PODRAN LLEVAR LOS LIBROS EN SU IDIOMA

AY ..... YUPIIIIII

CUANTO TRABAJIÑO NOS DIO

PERO VALIÓ LA PENA

¿DONDE ESTÁS jOSE-VIGO,?

JI JI JI AY QUÉ CONTENTA ESTOY,... NO ME VEIS PERO ESTOY DANDO SALTOS POR LA CASA EN PIJAMA “


Un sagaz colaborador de Vieiros entrou no foro de Galicia Bilingüe e atopou esta entrada de Gloria Lago (NORMA RAE, seica) celebrando o rascuño do decreto do plurilingüismo, que algúns tamén chaman decreto “sobre” o galego, ou decretazo. É abraiante a influencia de persoas como esta muller, ou Corina Porro, aínda que o peso disuasorio o puxera a dirección nacional do PP; ignorantes, puerís, acomplexadas e interesadas. ¿Estou retratándome a min mesmo? Vai ser que si, porque ¿qué é o que conta?

De qué nos queixamos os galegos; vivimos ben e Rafael Louzán, presidente da deputación de Pontevedra, anímanos “a bailar con la orquesta Panorama y su nuevo espectáculo”, cha-cha-chá contratado pola propia deputación que arrancou o outro día no Ifevi.
<>

Antón está de viaxe (II)

Freou o camión do lixo, renxendo as súas engrenaxes sobre as músicas que o norte traía dos pubs, León esvarou nunha mancha de gasóleo e foi rampla abaixo ata dar con ósos e ferros á beira do mar. Ficou ollando o seu reflexo na auga, borroso, negro, vermello, aceitoso, iluminado, escintilante, esquivo, cunha roda xirando dentro do reflexo mesmo. Operarios do Concello apresuráronse a limpar a mancha, mentras o gabinete de prensa difundía que o accidentado negárase en repetidas ocasións a inscribirse no programa da Concellería de Sanidade Para un Consumo + Responsable.
_

Benjamin Netanyahu xogará ao golf en Sanxenxo

Non se pode criticar a Israel porque Hitler se pasou pola quilla das cámaras de gas a 6 millóns de xudeus e os que safaron son influentes amigos do Tío Sam e para algo a ONU fíxolles un país. Historia sabida. Israel que faga o que queira, que perpetre todas as atrocidades que guste contra os palestinos, que xa abondo sufriu o seu pobo, nada máis e nada menos que o pobo elexido por Deus. Ata lle pegaron un toque ao goberno español porque a península é un histórico feudo antisemita e inda agora algún ata di o que pensa. Pero insisto: é historia sabida.

A parte da historia que non se coñece publícaa hoxe El País (qué gran traballo de investigación), que neste artigo infórmanos dos “novos asentamentos” proxectados en Montefaro, 2.700 vivendas e un campo de golf, do que un antisemita deduce que o primeiro ministro israelita vai marcarse un foxos coa alcaldesa, Santa Catalina.
<>

Radiohead na tele

Non podo ir a un concerto de Radiohead; non polo precio da entrada nin porque teña que traballar, non, porque se vou non o conto, á media hora estou carbonizado, incrustado a un bafle cos oídos supurando furia e éxtase. Pensaba que esta canción era imposible en directo, que perdería. Trabucábame: perde, obrigadamente, matices cos que a armaron no estudio, pero gana, non sei qué é o que gana, pero as dúas descargas eléctricas, no medio e no final, son brutais, e o tránsito entre ambas conserva o misterio, o lirismo, o coidado e parte da riqueza orixinais.

Despois está o que din (alienación? si, se queres), e como cubren un plató de televisión co artwork que os caracteriza, obra sempre de Stanley Donwood, que estudaba con Thom Yorke na universidade de Exeter, o que en realidade non lle importará nin á súa nai, pero ven na Wikipedia.
<>

Miguel Delibes

Me cago en Dios, aí vai de novo "Birds in the night", aínda que a el, seguramente, non lle gustaría tan belixerante. "Seguramente", vaia palabra de merda.

El gobierno francés, ¿o fue el gobierno inglés?, puso una lápida
En esa casa de 8 Great College Street, Camden Town, Londres,
Adonde en una habitación Rimbaud y Verlaine, rara pareja,
Vivieron, bebieron, trabajaron, fornicaron,
Durante algunas breves semanas tormentosas.
Al acto inaugural asistieron sin duda embajador y alcalde,
Todos aquellos que fueran enemigos de Verlaine y Rimbaud cuando vivían.

La casa es triste y pobre, como el barrio,
Con la tristeza sórdida que va con lo que es pobre,
No la tristeza funeral de lo que es rico sin espíritu.
Cuando la tarde cae, como en el tiempo de ellos,
Sobre su acera, húmedo y gris el aire, un organillo
Suena, y los vecinos, de vuelta del trabajo,
Bailan unos, los jóvenes, los otros van a la taberna.

Corta fue la amistad singular de Verlaine el borracho
Y de Rimbaud el golfo, querellándose largamente.
Mas podemos pensar que acaso un buen instante
Hubo para los dos, al menos si recordaba cada uno
Que dejaron atrás la madre inaguantable y la aburrida esposa.
Pero la libertad no es de este mundo, y los libertos,
En ruptura con todo, tuvieron que pagarla a precio alto.

Sí, estuvieron ahí, la lápida lo dice, tras el muro,
Presos de su destino: la amistad imposible, la amargura
De la separación, el escándalo luego; y para éste
El proceso, la cárcel por dos años, gracias a sus costumbres
Que sociedad y ley condenan, hoy al menos; para aquél a solas
Errar desde un rincón a otro de la tierra,
Huyendo a nuestro mundo y su progreso renombrado.

El silencio del uno y la locuacidad banal del otro
Se compensaron. Rimbaud rechazó la mano que oprimía
Su vida; Verlaine la besa, aceptando su castigo.
Uno arrastra en el cinto el oro que ha ganado; el otro
Lo malgasta en ajenjo y mujerzuelas. Pero ambos
En entredicho siempre de las autoridades, de la gente
Que con trabajo ajeno se enriquece y triunfa.

Entonces hasta la negra prostituta tenía derecho de insultarles;
Hoy, como el tiempo ha pasado, como pasa en el mundo,
Vida al margen de todo, sodomía, borrachera, versos escarnecidos,
Ya no importan en ellos, y Francia usa de ambos nombres y ambas obras
Para mayor gloria de Francia y su arte lógico.
Sus actos y sus pasos se investigan, dando al público
Detalles íntimos de sus vidas. Nadie se asusta ahora, ni protesta.

"¿Verlaine? Vaya, amigo mío, un sátiro, un verdadero sátiro.
Cuando de la mujer se trata; bien normal era el hombre,
Igual que usted y que yo. ¿Rimbaud? Católico sincero, como está demostrado."
Y se recitan trozos del “Barco Ebrio” y del soneto a las “Vocales”.
Mas de Verlaine no se recita nada, porque no está de moda
Como el otro, del que se lanzan textos falsos en edición de lujo;
Poetas mozos de todos los países hablan mucho de él en sus provincias.

¿Oyen los muertos lo que los vivos dicen luego de ellos?
Ojalá nada oigan: ha de ser un alivio ese silencio interminable
Para aquellos que vivieron por la palabra y murieron por ella,
Como Rimbaud y Verlaine. Pero el silencio allá no evita
Acá la farsa elogiosa repugnante. Alguna vez deseó uno
Que la humanidad tuviese una sola cabeza, para así cortársela.
Tal vez exageraba: si fuera sólo una cucaracha, y aplastarla.
<>