Antón está de viaxe (III)

A un lado da cancela, destacando sobre o granito envellecido, estaba o interfono con visor e caixa de correos incorporado; dinamizar os espacios domésticos, os lectores de El País Semanal sempre preparados para a vida moderna; Antón dixéralle que estaba avariado, tiña que ser algún cable solto, xa o arranxaría, mentras tanto a cancela ficaba sen fechar. O aparato dinamizaría todos os espacios que quixera, pero podía ser máis discreto; entrou no xardín, laxes estudiadamente irregulares conducían á porta da casa, sebe, unha camelia, os limoeiros, que se dan ben, a maceira vencida, áloe vera, testos, pesados e baleiros recendos de caraveis e xasmíns, a roseira, meta desangrada en arco, pero antes o rodwailler encadeado á caseta, o que non sei é a ónde se encadea a caseta, é un can nobre, non o discuto, come como un animal, tampouco o discuto. Lembrou unha entrevista que lera a James Ellroy, o Rei Midas da novela negra mundial, todo grande, serio, histórico, transcendental, tipo duro, “cráneo previlegiado”, odio o rock’n’roll e a ironía, imaxinábao cun rodwailler no xardín californiano, qué digo un, seis, arredor dunha estatua de mármore de 4x2 de Luciano Pavarotti cun reproductor de mp3 no cu

“y cuando todo acabe
yo no quiero una piedra
encima de mi sólo quiero tierra
y algunos frutales
para que me abracen
que sus tiernas raíces me comprendan”
_