De bata e pantuflas

En literatura sempre se asegurou que os grandes escritores xeraban pésimos discípulos, quen dos seus “mestres” aproveitaban só os vicios, desbotando as virtudes todas. Pode aplicarse a Juan Manuel de Prada, recoñecido pupilo de Francisco Umbral. Todos temos cagadas. Umbral tíñaas por riba da media e desculpábaselle porque tivo algunha época na que escribiu marabillosamente, e non nos referimos, como estúpidos, unicamente ao seu “estilo”. O de de Prada é moi chungo, porque xa o sacrosanto estilo dá arcadas. Seica agora anda de contertulio na Cope. Ante as desafortunadas declaracións do actor Willy Toledo sobre o preso cubano morto en folga de fame (levando razón nas súas palabras), non se lle ocorreu “opinar” máis que o seguinte:

“Podemos contentarnos con atribuir la infamia al paleoizquierdismo calenturiento del personaje en cuestión. Pero no nos engañemos: su rasgo energuménico no sería ni siquiera concebible si no lo auspiciasen los silencios obscenos, los circunloquios difusos y los cínicos eufemismos de una izquierda investida de una suerte de superioridad moral”.

Que me auspicien se non é energuménico! Difuso circunloquio do paleolítico mental, polo amor de Deus, este tío non caga!!! Non, non é que non teña cagadas, é que non caga, non vai ao váter; cómo se pode vivir con todo eso dentro. Un activia, por favor, releo a frase e ata a min me doe, vou sofrer unha oclusión intestinal.


Próstrate ante O Estilo e O Estilo cagará por ti; non quita que nos inclinemos por escritores que elevaron o estilo a algo alucinante, dende Poe a Proust (lembremos que Poe soñaba con fundar un xornal que se chamaría The Stylus). Nin Poe nin Proust nin outros se prostraron, e calquera estudiante pasota sabe que forma e fondo son indivisibles. Carece vostede, don Juan Manuel de Palabras Vomitivas, de autoridade para opinar sobre nada.
<>