Radiohead na tele
Non podo ir a un concerto de Radiohead; non polo precio da entrada nin porque teña que traballar, non, porque se vou non o conto, á media hora estou carbonizado, incrustado a un bafle cos oídos supurando furia e éxtase. Pensaba que esta canción era imposible en directo, que perdería. Trabucábame: perde, obrigadamente, matices cos que a armaron no estudio, pero gana, non sei qué é o que gana, pero as dúas descargas eléctricas, no medio e no final, son brutais, e o tránsito entre ambas conserva o misterio, o lirismo, o coidado e parte da riqueza orixinais.
Despois está o que din (alienación? si, se queres), e como cubren un plató de televisión co artwork que os caracteriza, obra sempre de Stanley Donwood, que estudaba con Thom Yorke na universidade de Exeter, o que en realidade non lle importará nin á súa nai, pero ven na Wikipedia.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
março
(19)
- Boqueixón: publicidade negativa
- Todos os sombreiros de Sergio Makaroff
- A curar aos EE.UU.
- Antón está de viaxe (III)
- Teño un fillo etarra
- E despois do traballo, a festa
- Antón está de viaxe (II)
- Benjamin Netanyahu xogará ao golf en Sanxenxo
- Radiohead na tele
- Miguel Delibes
- Un público existe
- Antón está de viaxe (II)
- A proa manual do tempo
- Antón está de viaxe (I)
- Atopan autor para "El lazarillo de Tormes"
- Nunha aldea do sur
- De bata e pantuflas
- A sombra que coñece lugares
- Un enxeño de dúas cabezas
-
▼
março
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário