The Go-Betweens, banda australiana formada por Robert Foster e Grant McLennan, finado hai catro anos dun ataque ao corazón. Hoxe en día palabras como “talento” e “artista” pronúncianse con cansa insidia, mércanse, cólganse como medallas valeiras de significado. Todos somos uns artistas, uns auténticos cracks. Os Go-Betweens non.
Onte falaba Diego Manrique de Foster, que viña compaxinando a súa faceta de músico e compositor coa de crítico. Publica unha antoloxía dos seus textos e, acertadamente, Manrique agradece que non se saia da crítica: andamos sobrados de músicos metidos a escritores, e para min o exemplo máis recente e cargante é o de Nick Cave, con esa novela pulp, gratuita (El País adiantara un par de capítulos), presentada en caro audiolibro, para que o propio autor cha lea. Se tanto lle gusta que escoiten a súa voz, se non lle abonda coas cancións, que lle conte contos aos seus fillos antes de durmir; non os vai asustar.
Aí vai “Going Blind”, un impecable artefacto pop que non chega aos tres minutos.
<>
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2010
(351)
-
▼
março
(19)
- Boqueixón: publicidade negativa
- Todos os sombreiros de Sergio Makaroff
- A curar aos EE.UU.
- Antón está de viaxe (III)
- Teño un fillo etarra
- E despois do traballo, a festa
- Antón está de viaxe (II)
- Benjamin Netanyahu xogará ao golf en Sanxenxo
- Radiohead na tele
- Miguel Delibes
- Un público existe
- Antón está de viaxe (II)
- A proa manual do tempo
- Antón está de viaxe (I)
- Atopan autor para "El lazarillo de Tormes"
- Nunha aldea do sur
- De bata e pantuflas
- A sombra que coñece lugares
- Un enxeño de dúas cabezas
-
▼
março
(19)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário