Hai que dar exemplo co jazz
Non se pode romper tan valioso contrato social. A autoridade, autoridade dispensada polas urnas, coñece a idiosincrasia dunha cidade universitaria como Santiago, centenario centro cultural e relixioso de Occidente pouco receptivo a propostas pobres e ruidosas como un concerto de rock’n’roll. Jazz. En Santiago tense que escoitar jazz. O jazz é calidade, elegancia, intelixencia, nunca molesta.
A partir de agora só colgarei jazz, porque confío en que os meus lectores sexan votantes de don Xerar Ilusión. Esta peza abre un disco de John Coltrane e Duke Ellington que me recomendou o presidente da comunidade.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
agosto
(29)
- A canción de Anaïs
- O túnel de vestiarios daba a un búnker de Gaddafi
- Unha palabra chamada plebiscito
- Aínda hai quen non se cosca
- Desafogo para os calados deseñadores
- Pórtateme que che arreo con esto
- O inferno xa ten nova imaxe de marca
- Identificando infieis
- Última hora gore
- Valevalevalevalestop
- A verdadeira frase de Gary Lineker
- O entrevistador desdobrado
- Non ten botón de apagado
- A quén quere convencer
- Afacéndose a vivir
- Sobre as famosas musas de Nick Cave
- Fraude doado para un psicólogo
- Ante las fotografías de dos hermanos
- Os do 15-M poden disfrazarse de ciclistas
- Hai que dar exemplo co jazz
- Don Xerar Ilusión, o melómano que tomaba cervexa
- O barbas exquisito (II)
- Pescadores de Tokelau
- A outra tele de Julio Hernández
- Graffiti
- Coitelos mozos
- Pregunta de economía
- Esos xestos que nos anuncian
- Quenda para o Xornal de Galicia
-
▼
agosto
(29)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário