Neste mundo desmesurado, saído, desatado e reprimido, hortera, cutre, rico, ególatra e mentireiro, Isaac Rosa é un oasis asombroso. E non é o único; coñezo xente semellante.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2011
(375)
-
▼
setembro
(46)
- Todo o contrario á morriña
- A segunda privatización dos callos
- Un hooligan de zume de laranxa
- Os Radiohead de Conde Roa
- Un logotipo azul
- Quen é Elena Salgado para chamarlle inmoral a un b...
- Canto pides por este polbo de estrelas
- Como aforrar 1.350.000 euros
- Pode que Naomi Klein tamén sexa unha marca
- Mou dende a perspectiva dun xornalista guiri
- Cuestión de amizade
- O titular medido ao milímetro
- Matar por unha tipografía
- Eduardo Galeano en Carne Cruda
- Está en condicións de anunciar
- A Esperanza crécenlle os animais peludos
- A importancia da estratexia
- Navegar é preciso
- A cebola e o coitelo
- O tempo e outras historias
- Bandeira galega en Kaunas
- Terá que casar outra vez
- Arcadi Oliveres i Boadella, a orixe das migracións...
- Almogrote, unha noticia interesante do Correo Gallego
- A frase do día
- Cada labrego de mentira
- Y no me ses poñer chulitos
- Reconfortante por reformas
- Un interés do 6%
- Call me the breeze
- Praia da Lanzada
- A volta das vacacións
- Estouche concedendo toda a importancia
- Eloxio do vintage
- A envexa dun lector conservador
- Policía sen vacacións dende 1979
- Tamén me gusta o cheddar
- Sempre atinado
- Faltas de ortografía
- Carta aberta a Uxío Fernández
- Raquel
- Carne cruda, non será a título póstumo
- Lunáticos na hemeroteca
- Yoani, meu amor
- Un problema con denominación de orixe
- Diario de sidra
-
▼
setembro
(46)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário