Antonio Luque pásase aos Pixies
Esta podía ser unha canción dos Pixies, tanto pola violencia doméstica que narra como polo son, unha melodía que cabalga cos catro xinetes do apocalipse. Só lle faltan as voces de Frank Black e Kim Deal. Chegar á furia do grupo de Boston non é doado, aínda que ao andaluz eso non lle vaia preocupar tanto como preparar unhas ovas de pescada no seu punto.
Así é o seu novo disco, ¡Menos samba!, un desfase, un imos gravar rápido e meter de todo, sen pensar na obra-perfecta-acabada (con baldosas luminosas), hedonista e alporizado e divertido e, como sempre, enxeñoso.
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2012
(198)
-
▼
março
(29)
- Non ían desencamiñados, unha mágoa
- No silencio do salón
- Se non abre a boca
- Antonio Luque pásase aos Pixies
- Baldosas luminosas a 887
- Pregunta retórica seca
- Vontade de aniquilación
- O teatro non é para algareiros
- Os extraterrestres sonche xente ben coñecida
- Ti que farías se naceras en Mineápolis?
- Documento para a historia
- Esos exemplos de prosperidade
- Din que a herba é verde
- Receita de libros á grella con vinagre balsámico “...
- Outro logotipo para estafar á xente
- Diñeiro e mentiras
- Un deseño dos que desmoralizan
- Réquiem pola faneca brava
- Cando unha foto é unha foto
- A galaxia queda en Cangas
- Eloxio da elasticidade
- Estás con Ángeles Pedraza ou Pilar Manjón, quintac...
- A culta linguaxe da corrupción
- Gallardón e o método Stanislavski
- Festa en Belvís
- Aparcar no pobo está imposible
- A realidade é algo moi complexo, ignorantes
- Problema de lóxica (Les problèmes de logique du ma...
- A taberna Rikitrí cumpre 25 anos
-
▼
março
(29)
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
Nenhum comentário:
Postar um comentário