Cando unha foto é unha foto

- Ola, es o presi de Afganistán?
- Si, son eu, Hamid Karzai.
- Chamábate polo asunto do soldado ese noso ao que se lle foi a pelota.
- Xa.
- Que o sinto moito, en fin, xa sabes que estas cousas pasan cando se loita contra as ditaduras e o narcotráfico.
- Si, home, tranquilo, gracias por chamar.
- Todo ben, entón?
- Todo ben.
- A familia?
- A familia ben. A semana que ven o mesmo imos á ópera aí en Nova York. Ah, Don Giovanni, Mozart...
- Así que vides a semana que ven! Pois chama antes e quedamos, coñezo unha hamburguesería a carón do Metropolitan impresionante.
- Vale.
- Xenial. Que tal a colleita deste ano?
- Impresionante, dígocho eu.
- Xenial, xenial, pois nada, quedamos, déixote que teño choio que non dou feito.
- Pois nada, vémonos, saúdos a Michelle.
- Igualmente, un pracer como sempre falar contigo, vémonos, chao.
- Chao.
_