Días de 1975 (II)

Esto sae dunha lonxana galaxia sepia da miña cabeza. Tiña 3 anos. Franco aínda vivía. Os maiores referíanse a Triana como os Pink Floyd españois. Os pantalóns eran “de tergal” e non de campá, a primeira televisión era un aparato fantasmagórico, Telefunken, posiblemente, e ninguén tiña conta en Facebook. A non ser que a altísima e benemérita, en palabras de Fernán Vello, Real Academia de la Historia diga o contrario.

Para nada é un patético exercicio de nostalxia nin unha exaltación da escuridade dos tempos. Aquela xente dicía “algo”, se non queren preguntarllo directamente ao Generalísimo, poden recorrer a Aznar ou a Pío Moa, grandes oídos ámbolos dous.
_