Velaquí un maniqueo

A modo de réquiem pola desaparición de Galicia Hoxe suxiro un artigo de Antón Losada no País reivindicando a Feijóo, para maior escarnio dos traballadores e das familias dos traballadores do xornal galego. Sostén o sisudo analista que gobernar non é doado nin simple, que o mundo no que vivimos tampouco o é, e que Feijóo xa se decatou delo, “empieza a hacerse las preguntas correctas y a admitir que ya no le quedan respuestas fáciles”.

Para cando unha medalla Castelao desas para o xornalista?

Nin goberno nin terra son simples, moito pensa este home, pensa tanto e tan ben que mesmo achou como xustificar a política do noso presidente. Plantexa, ademais, a dicotomía goberno-oposición, como se PSOE e Bloque foran o mesmo partido. Os do goberno son, agora, por fin, serios e responsables, e os outros, o Bloque Socialista Obrero Español (dG), uns destronados que practican unha oposición baleira.

Sihomesi, como diría o Reig, pídete algo na barra que pago eu.

Descóbrenos, asemade, que non hai cartos para todo o que nos gustaría, convidando con sutileza ao realismo, a unha inevitable austeridade.

Un campeón, está feito un campeón, o sisudo analista da política nacional.

Nin goberno nin terra son simples, e non o entendo porque segundo o que escribe el aquí somos todos iguais, todos contribuímos en igual medida á crise, todos acatamos a ditadura dos mercados (esa interesada abstracción) e nos movemos polo clientelismo, se somos políticos, ou pola carraxe, se somos cidadáns de a pé.

O noso presidente fai o que pode. Case me alegro, agora que o penso, se chega poder facer máis eu collo a maleta e lárgome, non sei, a Madagascar, ou a Groenlandia.

Xenial, tío. Saícheste. Bótalle unha peza aos de Galicia Hoxe (págocha eu, tranquilo).
_