Días de 1975
Esto sae dunha lonxana galaxia sepia da miña cabeza. Tiña 3 anos. Franco aínda vivía. Os maiores dicían que eran os Pink Floyd españois. Os pantalóns eran "de tergal" e non de campá. A primeira televisión era un aparato fantasmagórico.
Qué vellos somos, joder!
Para nada é un patético exercicio de nostalxia nin unha exaltación da pobreza dos tempos. Aquela xente dicía "algo".
_
Assinar:
Postar comentários (Atom)
Arquivo do blog
-
▼
2007
(164)
-
▼
outubro
(30)
- O Pais (Sindrome de Estocolmo)
- Un respecto a Mao
- Hai memorias que son... bueno, deixémolo en compro...
- A nosa bandeira
- Ritual lubrico-progre no Auditorio de Galicia
- Sentencia de cabeceira de xornal: ¿por qué os porc...
- Agora McLaren recurre a victoria porque uns cantos...
- O novo campeon do mundo
- E si, dende logo é moito mellor que todos os xigas...
- Días de 1975
- Unha de bolsos
- O último disco dos Planetas é un pouco plasta. Aín...
- Confesions dende a pista de baile
- Os sketchs para switchers (II)
- CARTA AL TALLER DE MÚSICS DE BARCELONA, PARA SER L...
- A cidade da neve
- Os pistachos son os camaróns dos froitos secos.
- Cuestion demografica
- Juan Perro no Auditorio de Galicia
- A publicidade no sexo
- O anuncio de Volvo
- Evaristo, con The Cagas, en plan oración rap. Sáes...
- Your ghost
- Os campos magneticos
- Kabezabolo
- The Hives
- O criterio dos xefes
- Les Luthiers
- Publico (O columpio de Freire)
- 127.es
-
▼
outubro
(30)
Outro
A seguir
Recomendacións
Marcadores
Miguel
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial-Sen obras derivadas. 3.0 España de Creative Commons.
5 comentários:
y tan sepia, macho....:)
Humm... cre vostede que o tema non e merecedor de respecto?
respeto no se, pero tiene hasta polilla...jajajaja :)
xuventú...
DIVINO TESORO, oiga :)
Postar um comentário