Corcobado, outra de lentellas

Hai disco de Corcobado para o mes que ven. Escoitamos dous temas na oficina. O primeiro é ración dobre do que fai nos últimos anos: a presunta sinxeleza, os discursos morais e a filosofía vital enderezada. No segundo recupera o seu lirismo ferruxento e lascivo, o que nos convida a soñar.
A da sinxeleza é unha viaxe infectada de espellismos. Todo aquel que se considere artista non é que deba buscala, é que non lle queda outra: é a carga de Sísifo. Así é. Acontece, sen embargo, que moitos artistas pensan que a toparon (que a posúen), e adícanse a largar discursos pobres un detrás de outro.
Morrissey, por exemplo, atopou a sinxeleza en moitas ocasións, con resultados que aínda hoxe conservan a capacidade de emocionarnos con lecturas múltiples, riquísimas, pero nin o conseguiu sempre (nin agora) nin ten sentido reprocharllo; é un ser humano e un ser humano moi por riba da media.
A Corcobado, en fin, vaille ben outro tipo de sinxeleza.

Por dicilo de outro xeito: o minimalismo está guapo, pero hai moito menos minimalismo do que se cre. Tirar un colchón nunha habitación sen pintar, colocando a un lado (estudiadísimo, oes) un rectángulo de madeira sen pulir, non representa ningunha pureza de formas, ningunha austeridade, ningunha sinxeleza; en moitos casos non será máis que a palla mental dun estudante de belas artes fracasado, ou dun interiorista desos que traballa por unha pasta para marcas de luxo (ningunha contradicción, ¿verdade?).