De premios e derrotas

Ganamos o concurso. Aínda non acabo de encaixalo. Lembro todo como nun soño (e teño unha resaca terrible). Chamaron para comunicarnos que eramos os ganadores e darnos instruccións para o día da recollida do premio. O xefe perdeu a cabeza, e vese que o precisaba: mandou currar con normalidade e á tarde tirábamos todos para Vigo a celebralo (Aida está en Madrid). Reservou nun asador dos que lle gustan a el; unhas gambas á prancha para facer tempo e veña churrasco e criollos, e viño (a el que non lle gusta), e outra bandexa de churrasco, e café e chupitos, e teño o número dunhas universitarias que follan como putas de luxo.
- ¿E cómo follan as putas de luxo?
- Ti tamén, sempre co mesmo... ¿cómo van follar? de luxo, coño. ¿Nunca foste de putas?
- Si, o típico, desfase entre colegas, despedidas de solteiro... eu son dos que se queda na barra do puticlub, bebendo e falando co persoal, mentras os outros follan no piso de enriba.
- Pois hoxe tócache.
Cando arrancamos pensaba cunha estrana desgana “cómo non me ía ir cunha das que me correspondía”, pero non me fixo falla. Aceleran a película e me toca Rebeca (”a tía di que é especialista en ordeñar pollas con la boquita”, susúrrame León). A tal Rebeca resultou ser no seu día unha compañeira de facultade moi querida pola miña ex. Saudámonos, ela voou e eu pedín outro gin tonic. Primeiro precisei poñer orde dentro de min, entre o que sentía e o que pensaba, ou algo así, logo púxenme a falar coa tía da barra e veña outro gin tonic, mentras os outros follaban enriba.
Teño que prepararlle un pequeno discurso ao xefe para a recollida do premio. Vou por almax.