Señora azul, de vicio criticón

Hoxe puxeron unha canción dos Celtas Cortos, ese grupo “enrollado” e “concienciado”, que sempre nos deixou estupefactos. É unha carta (semella supernatural, tío, cando é forzadísima) na que un tipo se pon en contacto cun amor de xuventude, adicándose veladamente a recriminarlle o que se intúe como unha vida pequenoburguesa, casada cun tipo que “espero sea divertido”, etc. Pero o espeluznante ven ao final, cando lle solta: “Espero que mis palabras resuenen en tu conciencia”.

“Espero que mis palabras resuenen en tu conciencia”, xa hai que ser cabrón, e memo; vive e deixa vivir, tronco, colega, bo rollo, ¿eh? daguten. Algún dirá que flipamos moito, que só é unha canción, e si, darémoslle a razón.